Zetsuboushita!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
การไม่สบายวันหยุดนี่มัน...
Zetsuboushita!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
เฮ้อ...
ด้วยความเศร้า...
หลังจากที่กะจะพัก2วันอย่างสบายใจ...
ก็ต้องมาเจอกะอาการไข้ขึ้น...
ด้วยความว่าไม่มีคนมาดูแลอยู่ข้างๆ...
เอ้ย! ไม่ใช่! ด้วยความว่าช่วงนี้ร่างกายมันอ่อนแอ...
โดนเธอทำร้ายจิตใจอยู่ทุกวัน...
โว้ยยยยยยยยยยยย ไม่ช่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
ด้วยความว่าเพิ่งผ่านการPresentมาด้วยการเผาผลาญพลังคอสโม(เอ้)ที่มีอยู่ภายในทั้งหมด...
ก็เลยกลับบ้านด้วยสภาพประมาณซอมบี้เดินได้...
ตื่นมาวันอาทิตย์ก็...เหอๆๆ อาการหนัก แต่ก็ยังฝืนไปประชุม...
ก็เลยอาการหนักกว่าเดิม = ="
หมดสภาพมา2วัน วันนี้ไข้ลดแต่ท้องเสียแทน = ="
Zetsuboushita!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
การที่ไม่ป่วยตอนวันทำงานนี่มัน...
Zetsuboushita!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
เอาล่ะ...
บ่นพอและ...
ต่อเลยดีกว่า...
ความรักอันหวานแหววของเซ็ตสึนะ...
กะล็อคออน...
เอ้ย!!!!!
ไม่ช่ายยยยแล้ววววววววววววววว
กะมารินะจังเซ่!!!!!!!!!!!!!!!!!!1
เศร้าจิตใต้สำนึกตัวเอง วันนี้แผลงฤทธิ์เยอะ = ="""
โอเค...
เอาล่ะ...
--------------------------------------------------------------------
Mobile Suit Gundam 00 Fanfic - If Only...Part II (Setsuna F. Seiei X Marina Ismail)
"เซ็ตสึนะ!"
"..."
ไม่ใช่...
จะเป็นไปได้ยังไง...ก็นั่นมันเป็นความฝันนี่หน่า...
แต่ว่า...
"อ้าว...นี่เธอ2คน...รู้จักกันหรอกเหรอ..."
"อะ...เอ่อ..."
"เปล่านี่..."
คำตอบที่เยือกเย็น...
แล้วเขาก็เดินผ่านเราไปโดยไม่สนใจใยดี...
ไม่ใช่...
นี่ไม่ใช่เซ็ตสึนะ...
"แล้วเธอจะเดินไปไหนหา...เซ็ตสึนะ F. เซย์เอย์คุง???"
"ก็ไปนั่งที่น่ะสิ...อาจารย์..."
"อ๋อ...เหรอคะ...แล้วคุณท่านรู้มั้ยคะ...ว่าตอนนี้คุณท่านมาสายกี่นาที..."
"ถ้าเป็นเรื่องนั้น...ผมมีคำอธิบาย...เมื่อตอนที่่จะถึงโรงเรียน...ผมเจอคนต่างชาติคนหนึ่ง...เค้าบอกว่าจะมาที่โรงเรียนนี้ ผมเลยอาสานำทางมา...แต่ด้วยความอ่อนภาษา กว่าจะสื่อสารกันเข้าใจเลยกินเวลามากไปหน่อย...ต้องขอโทษด้วย..."
"มีเหตุผลมากเลยนะ...เฮ้อ...ครูก็ชินกับเรื่องราวความดีของเธอแล้วล่ะ...จะเอาแค่ตักเตือนก็ได้...แล้วก็...เอ้า!"
"ว้าย!"
คุณครูก็...แรงเยอะจริงๆเลย...แล้วนี่...
?@#!#!
เรามาอยู่ในอ้อมแขนของเค้าได้ยังไงเนี่ย...
"ฝากดูแลมารินะด้วยล่ะ...เค้าจะนั่งข้างเธอจากวันนี้ไป..."
"...รับทราบ..."
ฟังแล้วเหมือนทหารเลย...
ดูแข็งกระด้าง...ดูดื้อรั้น...
แต่ว่า...น่าจะดูใจดีกว่าที่คิดนะ...
ว่าแต่...
"เออ...คือว่า...ปล่อยชั้นได้แล้วล่ะค่ะ ชั้นเดินเองได้..."
"รับทราบ..."
โครม!
แล้วเขาก็ปล่อยชั้นลงจริงๆซะด้วยสิ...
หัวเกือบฟาดพื้นแน่ะ...
"อาจารย์...ยังมีอีกเรื่องนึง..."
"อะไรอีกล่ะ"
"ถ้าผมไม่ได้แปลคำพูดของคนต่างชาติคนนั้นผิดไป...เค้าน่าจะกำลังมาหาอาจารย์นะ"
"หา!!!! นี่...นี่เธอว่าไงนะ!!!"
"เพราะเค้าบอกว่ามาหามิสสุเมรางิ...ที่อยู่ก็ที่โรงเรียนนี้..."
"เอ๋...จริงเหรอ!!! แล้วเขาได้บอกมั้ยว่าเขาชื่ออะไร"
"ถ้าผมฟังไม่ผิด...เขาชื่อ..."
โครม!!!!!
เสียงประตูเปิดดังโครมดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับชายหนุ่มสูงผอม หุ่นดีมาพร้อมกับแว่นตาที่เข้ากับหน้าตาและผมยาวสีนํ้าตาลที่มัดรวบไว้อย่างดี...
"สุเมรางิซัง...ในที่สุดผมก็หาคุณเจอซะที..."
"บะ...บิลลี่???"
"บิลลี่...คาตากิริ..."
"ไม่ต้องมาบอกชั้นซํ้าหรอกน่า!!!"
รู้สึกว่า...ชีวิตของชั้นที่นี่...
อาจจะมีอะไรมากกว่าที่ชั้นคิดก็ได้...
อย่างน้อย...
ก็มีเค้าคนนึงนี่แหละ...
คนที่โผล่ออกมาจากความฝัน...
และทำให้ชั้นตื่น...จากมนตร์สะกด...
------------------------------------------------------------------------
สั้นๆแค่นี้ละกัน...
ง่วงและ...
ไปก่อนล่ะ...
อาดิโอส
edit @ 23 May 2008 13:56:28 by TonberryGF
