Zetsuboushita!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ไม่ไหวแล้วโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
เฮ้อ...
ขออภัยทุกๆท่านที่เข้ามาอ่านด้วย...
พอดีช่วงนี้เกิดอาการหงุดหงิด...
เนื่องจากร่างกายเจ้ากรรมนี่น่ะสิ...
อุตส่าห์ได้โอกาสชาร์จแบตตั้ง4วันช่วงสงกรานต์...
แต่ไม่รู้เป็นบ้าอะไร...
ต้องตื่นตอน8โมงครึ่งตลอดเลยเฟ้ย!!!
ตูอยากน้อนนนนนนนนนนน
อยากนอนกินบ้านกินเมืองกินโลกทั้งใบให้มันรู้แล้วรู้รอดมันซะเลย...
แต่ก็นอนต่อไม่หลับ = ="
เฮ้อ...
เลยง่วงมาจนถึงตอนนี้...
เซ็ง...
ว้ากกกกกกกก
Zetsuboushita!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
การไม่ได้นอนอย่างเพียงพอนี่มัน...
Zetsuboushita!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
เฮ้อ...
มาอัพฟิคต่อ...
ไม่ได้เขียนนานและ...
งั้น...ลุยกันเลยดีฝ่า...
-----------------------------------------------------------------------------
Love Acid Chapter XVIII - The Kiss Of Life
โอยยยยยยยยย
นี่มัน...เกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย...
ถ้าจำไม่ผิด...
!!!
Aki!!!
ผมตื่นขึ้นมาด้วยความมึนงงและเหนื่อยล้า...
ถ้าจำไม่ผิด...กลิ่นแบบนี้นี่มัน...
โรงพยาบาลนี่หว่า...
แล้วนี่เรา...
แต่สิ่งที่ทำให้ผมตกกะใจมากกว่า...
คือเธอ...ที่ฟุบหลับอยู่ข้างๆผม...
นี่หรือว่า...
เธออยู่ข้างๆผมมา...
นานเท่าไหร่แล้วล่ะเนี่ย...
นี่มัน...มืดแล้วนี่หน่า...
แล้วนี่มันกี่โมงแล้วล่ะเนี่ย...
โอ๊ยยยย ยิ่งคิดยิ่งงง...หรือจะเรียกว่าตื่นเต้นดี...
แต่ว่า...ใบหน้าตอนหลับอยู่เนี่ย...
น่ารักสุดๆเลย...
เฮ้ย! ไม่ใช่!
ตอนนี้มันใช่เวลาจะมาคิดอย่างงี้มั้ยเนี่ย...
ใช่...เสียงในหัวผมมันยืนยันคำตอบ = ="
แต่ว่า...จะให้ตูทำอะไรล่ะ...
................................
หลังจากเงียบอยู่นาน ก็มีเสียงของใครบางคนดังขึ้นทำลายความเงียบนั้น...
"อืม..."
"อะ...อริสรา..."
"หืม...!?!?กิ!?!?"
"ดีฮะ..."
!?!?!?
ไม่ทันที่จะพูดอะไรต่อ...เธอก็โผเข้ามากอดผมซะแล้ว...
"เรานึกว่ากิจะไม่ตื่นอีกแล้วนะ! รู้มั้ยว่าเราเป็นห่วงแค่ไหนน่ะ!"
"อะ เอ่อ...คือแบบว่าจะพูดยังไงดีล่ะ"
"กิน่ะ...อย่าทิ้งเราไปเลยนะ...เรารู้แล้วล่ะ...ว่าใครที่สำคัญกับเรา..."
"อะ...อริสรา..."
"กิน่ะ...กิน่ะ..."
!?!?
มันเกิดขึ้นเร็วมาก...
เร็วกว่าที่สมองผมจะตามทัน...
ไม่สิ...เร็วกว่าที่หัวใจของผมจะตามทันได้...
ช่วงเวลาที่ริมฝีปากของเรา...สัมผัสกัน...
"อะ...อริส...รา"
"อย่าไปเลยนะ กิ...เราขอร้องล่ะ...ฮึก...ฮืออออออ"
แล้วเธอก็เข้ามากอดผมอีกครั้ง...
...
กว่าผมจะรู้ถึงความเป็นจริงที่เกิดขึ้น...
ก็เป็นวันรุ่งขึ้น...
หมอมาบอกผมว่า...หัวใจของผมรั่ว...
ผมอาจจะอยู่ได้ไม่ถึงเดือนซะด้วยซํ้า...
อย่างมากก็ครึ่งปี...
แต่ว่า...ในตอนนี้น่ะ...
ผมกลับรู้สึก...สบาย...
ไม่สิ ถ้าจะให้เรียกอย่างเจาะจงล่ะก็...
น่าจะเรียกว่ามีความสุขมากกว่า...
เพราะตอนนี้...ผมมีใครบางคนอยู่ข้างๆ...
คนที่ผมมองมาแสนนาน...
ในวันนี้...ในตอนนี้...
สัมผัสที่ริมฝีปากในตอนนั้น...
มันกลับเติมเต็มพลังชีวิตให้ผม...
ถ้าเป็นไปได้...
ผมก็ไม่อยากที่จะจากโลกนี้ไปเลย...
ถ้ามันจะมีปาฏิหารย์อีกซักครั้ง...
ก็คงดี...
นี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมจะได้บอกเธอ...
แต่ว่า...
"มนัสใช่มั้ย..."
ใครน่ะ?
"ชั้นเป็นเพื่อนกับหมอเจ้าของไข้เธอ...ยินดีที่ได้รู้จัก..."
"สะ สวัสดีครับ...มีธุระอะไรกับผมรึเปล่าครับ"
"อืม...ก็มีนะ...งั้นชั้นจะพูดตรงๆเลยนะ..."
"ครับ..."
"โรคที่เธอเป็นอยู่น่ะ มีทางรักษา..."
"!?!?"
-----------------------------------------------------------------------------------
จะเกิดอะไรขึ้นต่อไป...
โปรดติดตามตอนต่อไป...
คราวนี้...
ไปก่อนล่ะ...
อาดิโอส
