รู้สึกได้กลิ่นอะไรเหม็นๆ...

อ้อ...รู้และ...

บล็อกตูเองนี่หว่า...

เฮ้ย!!!

เหอๆๆ

ไม่ได้อัพบล็อกมา2เดือนได้ 555

จากดองเค็มตอนนี้กลายเป็นเน่าไปซะและ ฮือๆๆ

ขอยอมรับความผิดโดยไร้ข้อโต้แย้ง เหอๆๆ

ก็...จะเริ่มจากเรื่องอะไรก่อนดีล่ะ...

หลังจากอัพบล็อกครั้งสุดท้ายแล้ว...

งานวิชาSurveyก็เข้ามาตลอด...

ต้องทำไปแก้ไปเรื่อยๆจนไม่มีเวลาพัก...

ทำตั้งแต่วันจันทร์ยันอาทิตย์...ไม่มีวันหยุดเลย T T

ด้วยความว่ากลัวจะไม่ทัน...

จนไม่มีเวลาจะอ่านหนังสือเลย T T

พอทำเสร็จก็ต้องสอบปลายภาคต่อทันที ไม่มีพักให้หายใจเล้ยยย = ="

ข้อสอบเหรอ ยากก็ยาก มึนก็มึน...แล้วจะรอดมั้ยเนี่ยยยย T T

ตอนนี้คิดไว้อย่างนั้น...

แต่ก็พยายามอ่าน พยายามกัดฟันสู้ตัวที่เหลือให้หมด จนในที่สุด...สอบเสร็จแล้ว!!!

แต่ก็ได้ดีใจไม่ถึงวัน...ก็ต้องมาทำงานแผนที่ต่อ T T

ต้องเอาข้อมูลที่ได้มาทั้งหมดที่ทำมาทั้งเดือน...มาทำแผนที่...

ตอนส่องกล้องสำรวจว่ามึนแล้ว...ทำแผนที่นี่ยิ่งมึนกว่า...มันเหนื่อยสมอง(อันแสนจะน้อยนิดของข้าน้อย = =")

และแล้ว...หลังจากทำอยู่หลายวัน...ก็เสร็จจนได้...

พอส่งงานเสร็จเรียบร้อย...เฮ้อ...จบซะที เทอมนี้!!!

ตูจะได้เกรดอะไรก็ช่างหัวมันแล้วเฟ้ย!!!

ว่าแล้วก็จรลีไปทำวีซ่า...

เตรียมการ เตรียมของ เตรียมตัวเตรียมใจ พร้อม!!!

Ikimasu!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!(ไปล่ะคร้าบบบบบบบ)

Japan Trip Chapter I - Lost In Japan ภาค ก้าวแรกสู่ญี่ปุ่น

คงสงสัยว่าผมไปญี่ปุ่นตั้งแต่เมื่อไหร่ ไปยังไง อยู่ยังไง แล้วเป็นยังไงมั่ง...

ก็จะขอเล่าเลยละกัน...

ผมไปญี่ปุ่นหลังจากที่เคลียร์งานและสอบเสร็จทั้งหมดเป็นที่เรียบร้อย...

โดยที่ผมออกเดินทางเมื่อวันที่12ตุลา โดยสายการบินSingapore Airline(SQ)

เครื่องออกจากที่นี่4ทุ่มกว่า ที่สนามบินสุวรรณภูมิ...

(ตอนนั้นยังกลัวอยู่เลยว่าจะเจอปัญหาไรป่าวหว่า = =")

ขอเสริมอะไรหน่อย...ผมว่าSingapore Airlineบริการดีใช้ได้เลยนะ...ถ้าเทียบกับ...เหอๆๆ...

แต่ผมก็ไม่รู้เหมือนกันเพราะไม่เคยขึ้นสายการบินอื่น...

พูดอีกอย่างคือ...

นี่คือการเดินทางไปต่างประเทศคนเดียวครั้งแรกในชีวิตของผมเลยนะเนี่ย!!!

และแล้ว...หลังจากเครื่องออกเดินทางสู่ญี่ปุ่นเป็นเวลา5ชมกว่า...

เครื่องบินก็ได้ลงจอดยังสนามบินนานาชาติคันไซ(Kansai International Airport)

ตอนเวลาตี5...

ผมลงจากเครื่องแล้วก็เดินไปยังTerminalด้วยความตื่นเต้น...

ในที่สุด...ในที่สุดเราก็มาถึงงงงงง...

ดินแดนที่เราใฝ่ฝันถึงตั้งแต่เด็ก...

Japan!!!!!!!!!!!!

หลังจากตรวจเอกสารวีซ่า เอากระเป๋าซึ่งไม่มีปัญหาอะไร(เฮ้อ โล่งอก) แล้วก็หยุดตรวจกระเป๋าซักพัก...

ผมก็เดินออกมาถึงภายนอก...

ขอนอกเรื่องนิด...

ถ้าใครเคยดูเรื่องThe Terminal...

จะเคยได้ยินคำที่ตัวละครในเรื่องพูด...

ว่าภายนอกเขตของTerminalนั้น...คือAmerican Soil...

คือแปลว่า...นอกเขตสนามบินไป จะเป็นพื้นที่ของประเทศนั้นแล้ว

แต่ด้วยความซวยของพระเอก ก็เลยไม่สามารถออกจากสนามบินได้...

เพราะเค้าถือว่าเขตของสนามบินคือเขตแดนนานาชาติ...

ผมรู้สึกถึงคำพูดนั้นเลย...

ตอนที่ก้าวออกไปจากเขตอาคารผู้โดยสาร...

แล้วก้าวออกไปที่ภายนอก...

นี่สินะ...Japan Soil...555555

และแล้วตอนนั้นผมก็ได้เรียนรู้อีกเรื่องนึง...

ผมได้รู้ว่า"อากาศแห้ง"น่ะมันเป็นยังไง

ตอนนั้นที่ญี่ปุ่น อุณหภูมิอยู่ที่ประมาณ23องศา

ซึ่งก็คงไม่เป็นปัญหาอะไรเพราะผมใส่เสื้อ2ชั้น เสื้อยืดทับด้วยแจ็คเก็ตแขนยาว

หลังจากที่ก้าวออกมาแล้ว...

ข้างบนเป็นป้ายรถเมล์...ที่ผมต้องขึ้น

ผมก็ซื้อตั๋ว...เพื่อขึ้นAirport Limousine(มันก็รถบัสน่ะแหละ)เพื่อไปที่ๆผมนัดกับพี่ของผมไว้...

ใช่แล้ว...ผมไปอยู่กับพี่...ลูกพี่ลูกน้องน่ะนะ...เค้าอยู่ที่โอซาก้ากับครอบครัวเค้า ทำงานอยู่ที่กงสุล...หลังจากนั่งรถบัสไปเกือบชั่วโมง...ผมก็มาถึงที่ๆนัดกับพี่ไว้...

สถานีรถไฟ JR Nishinomiya...

หลังจากรออยู่ซัก5นาที...พี่ผมก็มาถึง...แล้วผมก็ไปที่บ้านของพี่เค้า...

แต่ก่อนจะไปถึง พี่เค้าแวะเซเว่นก่อน...

ขอบอกว่า...ที่คนเค้าพูดกันว่า...แค่เข้าเซเว่นที่นั่นก็ตัวลอยแล้ว...

เป็นความจริง...เหอๆๆ

ทำไมมันหรูกว่าที่ไทยเป็นพันเท่างี้หว่า...

เข้าไปแล้วตัวลอยจริงๆเลย เหอๆๆๆๆๆๆๆ

พอไปถึงที่บ้าน...โอ้...

ทำไมบ้านมันไฮโซยังงี้...

ถึงจะไม่ได้ใหญ่มากมายอะไรนัก...แต่ข้างในก็ดูไฮโซใช้ได้เลย...

หลังจากที่ยกกระเป๋าไปไว้ในห้องที่ผมจะต้องใช้เป็นห้องนอนไปอีกหลายวัน...

ก็ได้เจอกับพี่สะใภ้...พี่เลี้ยง...และที่ลืมไม่ได้...หลานผมเอง...ลูกของพี่เค้า...

ถ้าจำกันได้...ผมเคยเล่าตอนที่ผมได้ไปเห็นหลานของผมคนแรกที่โรงพยาบาล...

ที่เคยคิดว่าจะให้ชื่อทัตสึดีมั้ย...

คนนั้นแหละครับ...ตอนนี้17เดือนแล้ว...

แต่แข็งแรงมากเลย = =" เกินเด็กธรรมดาจริงๆ...

หลังจากได้นั่งพักซักแป๊บนึง...พี่ผมเค้าก็ถามผมว่า...

วันนี้จะไปตะลุยญี่ปุ่นเลยมั้ย...

ด้วยความว่าผมได้นอนซัก3ชมมั้ง...ทำให้ตอนนั้นรู้สึกเพลียมากๆเลย

แต่ตอนนั้นไม่รู้ทำไม...รู้สึกฟิตจัดมากๆ ด้วยความว่าตอนนั้นมองอะไรๆมันก็ตื่นตาตื่นใจไปซะหมด...

ก็เลยตอบไปว่า...ไปเลยครับ!

ไหนๆก็มาแล้วอย่าเสียเวลาเปล่าเลย Let's Go!!!

อยากเขียนต่อนะ...แต่ตอนนี้รู้สึกง่วงมากๆเลย ขอตัวไปพักก่อนล่ะ...

พรุ่งนี้จะมาเขียนต่อ อันนี้ค่อนข้างคอนเฟิร์มเพราะว่ากะเขียนทุกวันไปเรื่อยๆจนจบเลย

ไว้จะมาเล่าต่อในภาคตะลุยโอซาก้านะขอรับ

ไปก่อนล่ะ

อาดิโอส

ปล.อาจจะต้องพักนิยายไปอีกซักพัก ต้องขออภัยทุกท่านมา ณ ที่นี้ด้วย อาจจะใช้วิธีลงนิยายสลับกับเรื่องนี้ละกัน โอเคนะ?