สอบMidtermเสร็จแล้วววววว!!!!!!!!
จบสิ้นกันที....
ไม่สิ...
มันยังไม่จบ...
อีกไม่ถึง2เดือนก็สอบอีกและ เฮ้อ...
อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
จะรอดมั้ยฟะเนี่ยยยยยยยยยยยยย
แต่ก่อนอื่น...
ขอมีความสุขซักพัก(ใหญ่ๆ)ก่อนละกัน...
Love Acid Chapter VIII - The Last of the first love (Broken Hope Remix)
ปกติผมจะไม่ค่อยคิดมากเรื่องการแต่งตัวของผมนักนะ...
ตื่นเช้ามาก็อาบนํา สระผม แต่งตัวตามปกติที่คนอื่นทั่วไปเค้าก็ทำกัน...
ทรงผมเหรอ...เคยสนใจซะเมื่อไหร่ล่ะ...
เพื่อนๆผมมักจะชอบทำทรงผมให้ดูดี...ดูเท่กันจังเล้ยยยย
โทษที...ไอ้ที่ต้องเปลี่ยนน่ะไม่ใช่ทรงผมหรอกเฟ้ย! 555
สำหรับผมแล้ว...ผมไม่ค่อยจะให้ความใส่ใจกับเรื่องของตัวเองซักเท่าไหร่...
ผมก็หวีมั่งไม่หวีมั่ง...ปล่อยให้มันเป็นทรงรังนกไปยังงั้นแหละ...
แต่มาวันนี้พอจะเข้าใจที่คนเค้าพูดกันแล้วล่ะ...
ที่ว่าเราจะไม่ได้จัดห้องนอนเราจนมาวันที่คนที่เราชอบจะมาที่ห้องน่ะแหละ...
แล้วก็จะมีการกวาดล้างประหนึ่งระเบิดนิวเคลียร์ลงกลางห้องก็ไม่ปาน...
ไม่ใช่ว่าเละนะ...มันเรียบและราบเป็นหน้ากลองเลยล่ะ...
กลับมาเรื่องทรงผมดีกว่า...
ผมว่าผมใช้เวลาอยู่ในห้องนํานี่มาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วนะ ผมบอกตัวเองอย่างนั้น...
จะจัดทรงยังไงดีหว่า...ให้มันพอดูได้หน่อย ไม่ใช่ว่าอยากหล่อหรอกนะ แต่ว่า...
เอาแค่พอดูได้ก็พอแล้วล่ะมั้ง...
โว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
ไม่น่าไปปรึกษาไอ้ชาเรื่องนั้นเล้ยยยยยยยย...
.......................................
"กิ..."
"หืม?"
"ตอนเย็นว่างมั้ย..."
"เอ๋...อะ เออ...ว่างสิ มีอะไรเหรอ..."
"ไปซื้อของที่ห้างเป็นเพื่อนเราหน่อยได้มั้ย..."
"อะ...เอ๋ เออ...เด๋วเราขอคิดซักแป๊บนะ..."
"อืม ได้สิ...งั้นถ้าจะไปก็มาบอกเรานะ..."
"อืม..."
ผมรีบวิ่งด้วยความเร็วแสงไปหาไอ้ชา...
"หา!?!?"
"เออ แกได้ยินไม่ผิดหรอก! อ้ากกกก ตูควรจะทำไงดีฟะ..."
"ก็ไปสิ..."
"หา!!!"
"ก็ไม่เห็นว่ามันจะเสียหายอะไรนิ ดีจะตาย"
"งะ งั้นเหรอ..."
"งานนี้แกก็ไม่เห็นจะต้องไปคิดมากเลยนี่หว่า คิดซะว่าไปซื้อของธรรมดาสิฟะ"
"จะให้ตูไม่คิดมากเนี่ยนะ ตูว่าบอกให้หมามันไปคาบกิ่งไม้มาให้ยังจะง่ายซะกว่า แล้วตูด่าตัวเองทำไมฟะเนี่ย = =""
"เอาน่า...ไปเหอะ โชคดีนะพวก"
"เออ..."
"ชี้ก! ชีออน!!!*"
"ชี้ก! ชีออน!!!"
(*เป็นคำทักทายของฝ่ายซีออนในเรื่องกันดั้มภาคแรก RX-78 น่าจะคล้ายๆกับไฮ ฮิตเลอร์ของฝ่ายนาซีนะครับ ต้องชูมือทำท่าด้วยนะ ถึงจะสมบูรณ์)
...................................................................
"อริสรา..."
"หืม ว่าไง?"
"เราไปเป็นเพื่อนละกัน..."
"อืม ขอบคุณมากนะ"
..............................................
อืม...คงได้แล้วล่ะมั้ง...
"อืม ไปกันเถอะ..."
.........................
มันจะเรียกว่าเดทก็คงไม่ได้...
ก็แค่มาซื้อของกัน2คนก็เท่านั้นเอง...
ฉากสวีทหวานแหววก็ไม่มี...
แต่ไม่รู้ทำไม...
ผมถึงรู้สึกมีความสุขมากมายขนาดนี้นะ...
ไม่อยากให้ความรู้สึกหายไปเลย...
ไม่อยากให้การซื้อของครั้งนี้ต้องจบลง...
อยากที่จะยืดเวลาให้ยาวไปเรื่อยๆ...
ถึงจะทำอะไรไม่ได้ก็เถอะ...
แต่ขอแค่ได้อยู่ใกล้ๆเธอตอนนี้...มันก็ดีกว่าอะไรทั้งหมดแล้ว...
"ชุดนี้เป็นไงมั่ง...กิ"
"เอ๋...อืม สวยดีนะ..."
เดี๋ยวก่อน...นั่นมันเสื้อเชิ้ตผู้ชายนี่...
ทำไมถึงมาซื้อของๆผู้ชายล่ะ...
"อะ...เอ่อ...จะซื้อไปให้ใครงั้นเหรอ..."
"ความลับจ้ะ..."
"ฮะฮะฮะ งั้นก็ไม่เป็นไร"
ใครกันนะ...ที่Akiจะมอบเสื้อตัวนั้นให้น่ะ...
คุณพ่องั้นเหรอ...คงไม่ใช่...ดีไซน์มันวัยรุ่นเกินไป...
หรือว่า...จะเป็น...
"กิ...กิ!"
"อะ...เอ๋อ...อืม มีไรเหรอ..."
"เห็นกิเหม่อไปเป็นนาทีเลย...เป็นอะไรรึเปล่า"
"อ๋อ ไม่มีอะไรหรอก..."
"ถ้ากิรู้สึกอึดอัดล่ะก็ บอกเราได้นะ..."
"อะ...เอ๋ ไม่นี่ เราไม่ได้รังเกียจอะไรนี่ที่มาซื้อของเป็นเพื่อนน่ะ..."
"เอ่อ...ไม่ใช่...เราหมายถึงเรื่องสุขภาพน่ะ..."
"อะ...อ๋อ...อืม ไม่ต้องห่วง"
"อืม...ไม่เป็นไรก็ดีแล้วล่ะ"
"ขอโทษนะคะ ของห่อเสร็จแล้วล่ะค่ะ"
"อะ...ค่ะ...ขอบคุณนะคะ...ไปกันต่อเถอะ กิ..."
"อืม..."
ทำไมเราชอบคิดเข้าข้างตัวเองอย่างนี้นะ...
ทำไมต้องเกิดคิดขึ้นมาวูบนึงว่าเธอจะให้เรากันนะ...
โธ่เว้ย!...ถ้าเราไม่เกิดคิดขึ้นมาก็ดีสิ...
จะได้ไม่ต้องมาคิดมากอย่างนี้...
จะได้ไม่ต้องมาคาดหวังอะไรลมๆแล้งๆแบบนี้...
แต่ว่า...คนเรามันก็อยู่ได้ด้วยความหวังสินะ...
ไม่งั้นก็คงไม่มีแรงทำอะไรล่ะนะ วันๆนึงถ้าไม่มีอะไรเป็นแรงขับดัน...
แต่ว่า...
ถ้าความหวังที่เราหวังไว้เกิดพังทลายลงมาล่ะ...
มันจะแย่กว่าการไม่มีความหวังเลยรึเปล่านะ...
"ขอบคุณนะ กิ ที่มาเป็นเพื่อนเราวันนี้น่ะ..."
"อืม ไม่เป็นไรหรอก..."
"ถ้าวันนี้ไม่มีกิเราคงเลือกไม่ถูกแน่เลย..."
"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก..."
"อืม งั้นเราไปก่อนนะ รถเมล์มาถึงแล้ว..."
"อะ...อริสรา..."
"หืม มีอะไรเหรอ?"
ยะ หยุดนะ...อย่าถาม...อย่าถามนะ...
อย่า...
"ของที่ซื้อวันนี้ อริสราจะให้ใครเหรอ..."
"เอ่อ..."
"อะ...เอ่อ...ถ้าไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไรนะ..."
"อืม ไม่เป็นไรหรอก...จะบอกให้ก็ได้...กิรู้มั้ยว่าวันเกิดพี่ทินน่ะวันที่เท่าไหร่..."
"เอ๋...เอ่อ...ก็วันที่25 สิงหา...ก็..."
วันเสาร์ที่จะถึงนี้...หรือว่า...ไม่...
ไม่นะ...
"เรากะว่าจะเซอร์ไพรส์พี่เค้าหน่อยน่ะ...กิว่าพี่เค้าจะชอบมั้ย ของแบบนี้เนี่ย..."
อย่า...Aki...อย่าถามเราแบบนั้นเลย...
"อะ...เอ่อ ชอบสิ...พี่เค้าชอบอยู่แล้วล่ะ ขอให้เป็นของฟรีล่ะก็นะ...ฮะฮะ"
"อืม...ขอบคุณนะ กิ...งั้นเราไปก่อนนะ..."
"อืม บาย..."
.........................................................
ในระหว่างที่ผมทำได้แต่มองรถเมล์คันนั้นแล่นผ่านไป...
ผมทำได้แค่นี้อีกแล้ว...
ได้แต่มองโอกาสนั้นเดินผ่านไป...
ถึงครั้งนี้ผมจะคว้ามันไว้ด้วยความหวังก็เถอะ...
แล้วเป็นยังไงล่ะ...
ต้องเป็นแบบนี้อีกซักกี่หนกัน...
โธ่เว้ย!!!
แล้วผม...
ผมก็กลับมาคิดอีกครั้งนึง...
ถ้าสิ่งที่เราหวังนั้นพังทลายจะเป็นยังไง...
แล้วถ้ามันพังทลายกลายเป็นฝันร้ายที่เราไม่อยากจะเจอมากที่สุดล่ะ...
มันจะเป็นยังไง...
ตึง!
ยะ แย่ล่ะสิ...
ทำไมต้องมาเป็นตอนนี้ด้วยนะ...
ตุบ!
"มีคนเป็นลม! เฮ้! ใครก็ได้ เรียกรถพยาบาลมาที!!!"
"เฮ้! ทำใจดีๆไว้ เฮ้!................................
ตอนนี้ผมไม่ได้ยินเสียงอะไรอีกแล้ว...
นอกจากเสียงของ"ความหวัง"...
ที่กำลังพังทลาย...
To Be Continued...
อาดิโอส
