Devil Inside Chapter XI - Undone

...............................................

โว้ยยยยยยย นอนไม่หลับ!

จะทำยังไงมันก็ข่มตานอนไม่ได้!

ได้แต่คิด...คิดถึงในสิ่งที่ผู้หญิงที่ผมรู้จัก2คนได้พูดกับผม...

"เราไม่อยากจะให้ความหวังอะไรกับรินมากนัก"...

ทำไมล่ะ...รังเกียจเราเหรอถ้าเราจะยังมีความรู้สึกหลงเหลืออยู่ในใจน่ะ...

ผิดมากสินะถ้าเราจะยังรักเธออยู่...

...

"ก็...ไม่มีเหตุผลที่เราจะรังเกียจรินนี่หน่า..."

ทำไมล่ะ...?

ทั้ๆที่เราถูกรังเกียจขนาดนั้น...ทำไมล่ะ...

ทำไม...

....................................

"เฮ้ย! ริน!"

"อ้าว...ไง อิน"

"ทำไมวันนี้...เออ...ตูไม่ถามดีกว่า..."

"อะไร?"

"ก็...ไม่มีไร...นอกจาก..."

"จะบอกไรก็บอกมา ตูกะลังอารมณ์ไม่ดี"

"ก็ได้...วันนี้แกไปกินรังแตนมาจากไหนวะ?"

"ไม่นิ...ทำไมล่ะ"

"แล้วที่แกบอกตูว่าอารมณ์ไม่ดีตะกี๊เนี่ยนะ นั่นน่ะนะ ไม่มีอะไร"

"เออๆ...ช่างตูเหอะ ไม่มีอะไรมากหรอก ก็แค่...เมื่อวานนอนไม่ค่อยจะหลับเท่านั้นเอง...ตื่นมาเลยรู้สึกหงุดหงิดเนี่ย"

"เหรอ..."

"เออดิ"

"แล้วคิดมากเรื่องไรวะ ถึงนอนไม่หลับเนี่ย..."

"อะ เอ่อ..."

"อ้าว ริน!"

"หืม...มะ เมย์"

เธอมาหาเรา...มีเรื่องอะไรนะ

"โย่! เมย์ มีไรรึ"

"อิน...เราขอยืมตัวรินไปแป๊บนึงนะ"

"ได้สิ...จะเอามันไปต้มยำทำแกงอะไรก็เชิญ...แต่ระวังหน่อยนะ มันกะลังดุได้ที่เลย สงสัยไปกินของหวานๆมากไป"

เปรี้ยง! รอยเท้าไซส์10ของผมก็ประทับไปที่เสื้อนักเรียนสีขาวของไอ้คนปากมาก

"ไอ้บ้า ไอ้ที่กินของหวานมากแล้วดุนั่นมันญาติกับที่อยู่ในปากแกแล้ว!"

"อูย...ไอ้บ้า! จะถีบจะต่อยก็ส่งซิกมาหน่อยสิเฟ้ย! ตูจะได้หลบทัน!"

"ก็ตูอยากให้โดนนี่หว่า จะส่งซิกก่อนให้หลบทำไม 555"

"หนอย.."

ผมนึกว่าจะได้มีมวยให้เล่นอีกรอบแล้ว...ถ้าไม่มีเสียงหัวเราะของใครบางคนดังขัดขึ้นมา...

"ฮะฮะฮะ...รินก็เป็นปกติดีนี่ ดูไม่เห็นจะอารมณ์เสียเลย"

งั้นเหรอ...= =" แหะๆๆ

"เนี่ยนะที่ไม่ดุ ไอ้ริน เฮ้อ...ช่างเหอะ จะไปทำธุระอะไรก็เชิญละกัน"

"เออ...เจอกันหลังเลิกเรียนนะ"

"อืม..."

แล้วผมก็เดินตามเมย์ไปพร้อมกับสงสัยว่าว่าเรียกเรามาทำอะไร

คงไม่ใช่ว่า...เรียกไปดาดฟ้าเพื่อสารภาพรักอะไรประมาณนั้นนะ = ="""

เฮ้ยๆ...คิดฟุ้งซ่านไปโคตรไกลแล้ว

จริงสินะ...มันเป็นไปไม่ได้นี่หน่า...เพราะว่าคนที่อยู่ข้างหน้าเราตอนนี้คือ...เธอคนนั้น...

เมย์คนที่อยู่หน้าเราคนนี้...คงไม่มีทางที่จะพูดแบบนั้นแน่...

หืม...นี่หมายถึงว่า...อีกคนนึงจะพูดหรือไง...

แย่ล่ะสิ!...ไม่! ไม่ใช่...ยังไงก็...ไม่มีทาง...

"เป็นอะไรไปล่ะ...ทำเป็นพวกถือศีลคิดนู่นคิดนี่แล้วบาปไม่ได้รึไง"

"แก...อีกแล้วเหรอ"

"หึหึหึ วันนี้ชั้นแค่อยากจะมาสั่งสอนไอ้คุณเจ้าของที่ชอบทำตัวเป็นคนดีก็แค่นั้นเอง"

"แก...แกจะทำอะไร"

"หึหึหึ รออีกซักพักก็จะรู้เอง..."

"แก!"

"เป็นอะไรเหรอ ริน"

"อะ...เอ่อ มะ ไม่มีอะไร"

มารู้สึกตัวอีกที ผมก็อยู่หน้าLabวิชาเคมีได้ไงก็ไม่รู้

เด๋วนะ...แล้วที่เรียกเรามานี่จะให้ทำอะไรล่ะเนี่ย...

"อะ เอ่อ เมย์...มีอะไรให้เราช่วยเหรอ?"

"ก็...ไม่มีอะไรหรอก...เราแค่ได้รับงานมาจากอาจารย์น่ะ...ให้ช่วยจัดของที่จะใช้ทดลองพรุ่งนี้...แล้ว..."

"หืม?"

"พอดี...งานมันเยอะมากเลย เราก็ไม่รู้ว่าจะเรียกใคร...ก็พอดี...เจอรินพอดีก็เลย..."

อ้อ...สรุปว่าเรียกเรามาเป็นGB (General เบ๊)นี่เอง...เฮ้อ...โล่งอก = ="

"อืม...โอเค เด๋วเราช่วยก็ได้..."

"จริงเหรอ...ดีๆ งั้นมาเริ่มกันเลยดีกว่า"

"อืม..."

ยังดีที่มันไม่ใช่อย่างที่เราคิด...

"อย่างที่คิดเหรอ...แล้วแกคิดอะไรล่ะ"

"แก!"

"ชั้นบอกแล้วไงว่ามีอะไรสนุกๆให้ดู เวลาน่ะเหรอ อีกไม่นานนี้แล้วล่ะ"

"อย่ายุ่งกับเธอนะ!"

"ใจเย็นๆ ชั้นพูดรึยังว่าชั้นจะทำอะไรเธอ...แกเนี่ยน้า อะไรๆก็เธอๆๆ ทำไมถึงหวงเค้านักล่ะ"

"ไม่ว่ายังไง แกก็ไม่มีสิทธิ์ยุ่งกับเค้า!"

"อ๋อๆๆ ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ..."

"แล้วใครล่ะจะมีสิทธิ์มากไปกว่านี้...นอกจากแกหรือพูดง่ายๆ...ตัวชั้น..."

"หยุดนะ!"

เพล้ง!

แก้วบีกเกอร์ที่ผมถืออยู่แตกคามือของผม...เรียกเลือดให้ไหลออกมาเป็นทางจากบาดแผลที่ถูกเศษแก้วบาด

"ว้าย แย่แล้ว! ริน!"

"หึหึหึ ชั้นจะให้แกได้เห็นอะไรสนุกๆ...ตอนนี้ล่ะ!"

"มะ ไม่"

สติของผมเริ่มเลือนลาง...ในขณะที่เมย์วิ่งเข้ามแล้วจับมือของผมดูแผล...

"แย่แล้ว แผลลึกนะเนี่ย ทะทำไงดีล่ะ"

"มะ ไม่เป็นไรหรอก เด๋วเราไปห้องพยาบาลเอง"

"ไม่นะ อย่างน้อยก็ต้องปิดแผลนี่ไว้ก่อน"

เธอหยิบเอาผ้าเช็ดหน้ามาพันแผลผมไว้

"เมย์..."

"เอาล่ะ คงได้แล้วล่ะ รีบไปห้องพยาบาลกันเถอะ"

"เมย์..."

"หืม..."

หลังจากนั้นทุกอย่างก็วูบไปพักนึง...

แล้วหลังจากที่รู้สึกตัวขึ้นมา ผมก็รู้ตัวว่า...

สิ่งที่เจ้าเงามันพูดออกมา...หมายถึงอะไร...

เมย์...กำลังอยู่ในอ้อมกอดของผม ผม...กำลัง...

ทันใดนั้น...เธอก็ผลักผมออก...แล้วก็วิ่งออกไป...

"เมย์!"

ไม่มีการหันกลับมา...ไม่มีแม้แต่คำพูดอะไรที่ตอบโต้สิ่งที่ผม...ไม่สิ...สิ่งที่เจ้าเงามันบังคับให้ผมทำ...

แล้วผมก็รู้แล้วว่า...สิ่งที่ผมได้เผลอทำไป...มันทำให้ความรู้สึก...ที่เธอมีให้ผม...ที่เรามีให้กัน...มันพังทลายลง...

ในเวลาแค่ไม่กี่วินาทีเท่านั้น...

แล้วผมก็วูบไปอีกครั้ง...

เพื่อไปพบกับอีกตัวตนหนึ่งของผม...

คนที่ทำให้ทุกๆสิ่งของผม...พังทลาย...ตั้งแต่ที่มันมีตัวตนขึ้นมา...

เอาล่ะ...ครั้งหน้าจะเป็นการปะทะกันของอัศวินเจไดคนสุดท้ายกับซิธลอร์ดผู้ยิ่งใหญ่...

เฮ้ย!!!!!!!!! ไม่ใช่!!!!!!!!!!!!

ครั้งหน้า...พบกับการต่อสู้ของ2คนใน1ร่างได้

เร็วๆนี้ (พูดเหมือนหนังจะเข้าโรงเลยวุ้ยย = =")

จะพยายามอัพน้า แต่ต้องดูหนังสือก่อนล่ะ = ="

อาดิโอส