ยะโฮ่!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
มาอัพเร็วที่สุดในประวัติการณ์!
ด้วยความว่า...ว่าง...จัด...
งานที่ต้องรีบส่งเสร็จหมดแล้ว แถมพรุ่งนี้หยุดด้วย ^^
แล้วจู่ๆก็มีเสียงจากที่ไหนสักแห่ง...
"อีกไม่ถึง2สัปดาห์สอบ..."
อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ทำไงดี๊!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ยังไม่มีอะไรเข้าไปในสมองเลยยยยยย @_@
เฮ้อ...แต่ยังไง...ก็รักเธอ...
เฮ้ย ไม่ใช่! = ="
จะบอกว่ายังไงก็จะลงตอนที่10ล่ะ
ลงมือเลยละกัน!
Devil Inside Chapter X - Deep down inside...
ภายในใจ...กลับมีความสุข...
คิดได้แค่เพียงว่า...ยังพอจะมีเหลืออยู่...
สิ่งที่เรียกว่า...
"ความหวัง"
...............................................
เฮ้อ...เพิ่งวันที่3ของการไปโรงเรียนเองนะเนี่ย...
แต่ทำไมรู้สึกชีวิตมันวุ่นวายยังงี้น้า...
เจอแต่เรื่องซวยๆทั้งวัน = ="
หวังว่าวันนี้คงไม่ดวงซวยอีกนะ...
...
ตูไม่น่าพูดเล้ย = ="
วันนี้ทั้งวัน ต้องปั่นงานที่อาจารย์สั่งมา2วันแล้วยังไม่ได้ทำ
เปิดมาแค่2วัน...ทำไมมีการบ้านแล้วฟะ T T
แถมเปิดมา ไปๆมาๆจับพลัดจับผลูอะไรก็ไม่รู้...ได้เป็นเวรทำความสะอาดอีก
แถมปัญหาก็คือ...วันที่ผมต้องทำคือวันแรก...
แล้วผมไปอยู่ที่ไหนเหรอ...ก็ห้องพยาบาลไง เหอๆๆ
สรุปอย่างง่ายก็คือ...ผมโดดเวรไปเรียบร้อย = ="
แล้ววันนี้เดินเข้าห้องปั๊บ...อาจารย์ผมก็มาบอกเลยว่า...
"ต้องทำเวรไปอีก2วันนะ...วันนี้กับพรุ่งนี้..."
ซวยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
แต่ที่รู้สึกแย่กว่า...
คือววันนี้ผมไม่ได้เจอเมย์เลย...
ไม่ได้เจอทั้ง2คนเลยด้วย = ="
...ที่เมย์พูด...มันหมายความว่ายังไงนะ...
"เราไม่อยากจะให้ความหวังอะไรกับรินมากนัก..."
...เราคงไม่มีหวังสินะ...
กับความรู้สึกที่ดูริบหรี่ๆเต็มทีแบบนี้
ยิ่งพยายามมากเท่าไหร่...
ก็ดูไร้ความหมายมากขึ้นเท่านั้น...
ผมนั่งคิดไป ทำความสะอาดห้องไป...
จนจู่ๆก็มีคนเดินเข้ามาในห้อง...
เมย์...ไม่ใช่...ไม่ใช่เมย์คนนั้น...
เมย์อีกคนนึง...
"หวัดดี"
"...อะ เอ่อ...ดีฮะ..."
ไม่รู้จะหาคำทักทายไหนดีกว่านี้แล้ว = ="
"ยังไม่กลับเหรอ?"
"เราสิต้องเป็นฝ่ายถาม ทำไมเมย์ยังไม่กลับล่ะ"
"เออ คือ...เราเป็นเวรวันนี้น่ะ"
"อ้าวเหรอ...เราก็ต้องทำเวรวันนี้เหมือนกัน"
"แล้ว...ทำไมรินต้องทำเวรคนเดียวล่ะเนี่ย?"
"เออ...แบบว่า...วันแรกที่เราไปนอนห้องพยาบาลน่ะ วันนั้นเราทำเวรพอดี...ก็เลย...เหอๆๆ ซวยไป = =""
"เหรอ...แล้วจะกลับยังอะ"
"อืม...เทขยะเสร็จก็ครบแล้วล่ะ...แล้วเมย์มีอะไรเหรอ...ถึงมาที่ห้องนี้เนี่ย"(เมย์อยู่คนละห้องกับผม)
"คือ...ที่ห้องเรามีคนขโมยไม้ม๊อบไปน่ะ เราเลยจะมายืมที่ห้องริน"
"เหรอ...เด๋วนะ...เออใช่ แล้วห้องเมย์วันนี้มีใครเป็นเวรอีกมั่งล่ะ?"
"คือ...มีแค่เราคนเดียวเองอะ เพิ่งจะกวาดเสร็จเนี่ย ยังไม่ได้ถูพื้นเลยเนี่ย T T"
"อ้าวเหรอ..."
ไม่รู้ว่าผมคิดยังไงถึงได้พูดแบบนั้น...
"งั้น...เด๋วเราเทขยะเสร็จ เราไปถูพื้นให้เอามั้ย?"
"เอ๋...จะดีเหรอ มะ...ไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นหรอก"
"ไม่เป็นไรหรอก...ถือว่าเรา..."
ไม่อยากจะบอกเลยว่าไถ่โทษที่ไปเผลอกอดเค้าอะ = ="
"อะไรเหรอ...?"
"เอ่อ...ไม่มีอะไรหรอก...ก็แค่เราอยากช่วยนี่หน่า"
"อืม...ถ้างั้น...ก็รบกวนหน่อยนะ ^^"
"อืม..."
ทำเวรห้องตัวเองเสร็จ...แล้วยังต้องมาทำเวรห้องอื่นอีก...เฮ้อ...ไม่น่าเลยตู...
แต่ระหว่างที่ผมถูพื้นอยู่ เมย์ก็ยังอยู่คุยเป็นเพื่อนผมไปเรื่อยๆ เรื่องที่คุยน่ะเหรอ...ส่วนใหญ่ก็เรื่องสัพเพเหระหรือไม่ก็เรื่องสิ่งที่ชอบน่ะนะ...โดยเฉพาะพวกการ์ตูนนี่รู้สึกจะคุยกันถูกคอเป็นพิเศษ...คุยกันไปเรื่อยๆจนห้องคนอื่นสะอาด(ซะงั้น = =")
พอเสร็จงานก็เตรียมจะกลับ...แต่เมย์เดินมาแล้วถามว่า...
"จะกลับแล้วเหรอ?"
"อืม แล้วเมย์ล่ะ"
"อืม...คงกลับเลยแหละ ก็มีคนช่วยทำงานจนเสร็จแล้วนี่ ^^"
"อืม...ก็ใช่น่ะนะ"
"รินจะแวะที่โรงอาหารรึเปล่า?"
"อืม...ไปๆ"
"งั้น...เราไปด้วยนะ"
"เอ๋! อะ เอ่อ...อืม ได้สิ เราจะห้ามได้ไงล่ะ แหะๆๆ"
เป็นไรของมันน้า ทำไมจู่ๆมันก็มีความรู้สึกสะดุดกับคำพูดของเมย์เฉยเลย...
คงเป็นเพราะผมกลับคนเดียวตลอด การที่มีคนไปด้วยกันมันก็...
เฮ้ยๆๆ ก็เราก็กลับกับอินมันก็เกือบทุกวันนี่หว่า...
แต่ก็...นี่มันผู้หญิงนี่...
มะ...ไม่รู้สิ...ทำไมถึงรู้สึกแปลกๆงี้ฟะ!
เดินคู่กันตอนเย็นๆหลังเลิกเรียนไปนานแล้วก็ดีอย่าง ไม่ค่อยมีคน มันเลยไม่น่าห่วงเท่าไหร่ว่าจะมีคนเห็น...
แต่ว่า...มันค่อนข้างจะสะดุดตามากเลย...
โอ๊ยยยยย แกจะคิดอะไรไปถึงไหน...ก็แค่เดินกลับกับเพื่อนเท่านั้น...
แค่...
"นี่ริน..."
"หืม...อะไรเหรอ?"
"รินไม่ต้องคิดมากหรอกนะ...เรื่องที่เกิดขึ้นน่ะ"
อึก! ทำไมจู่ๆยิงมาตรงประเด็นงี้เล่า! T T
"อะ...เอ่อ...คือว่า..."
"เราไม่ได้คิดอะไรมากหรอก...รินก็คงมีเหตุผลของรินที่เผลอทำแบบนั้น...แถม...
"อะ....เอ่อ....เมย์..."
จู่ๆหน้าผมก็แดง เรียกชื่อนี้ทีไรทำไมถึงต้องไปคิดถึงอีกคนนึงด้วยนะ!
"เราพอจะเข้าใจนะ...ว่าคนที่รินอยากจะกอดจริงๆน่ะ...คงไม่ใช่เรา"
...ผมพูดอะไรไม่ออก...ไม่มีคำแก้ตัวอะไรทั้งนั้นด้วย...
"ไม่เป็นไรหรอกนะ...ทำใจให้สบายล่ะ"
เมย์...เมย์ยิ้มแบบนั้นอีกแล้ว...ยิ้มแบบเหมือนกับจะร้องไห้...
เมย์...
"อืม...ถึงแล้วล่ะ ขอบคุณนะ...ที่มาเป็นเพื่อน แล้วก็...ขอบคุณที่ทำเวรให้นะ"
"อะ เอ่อ...เรื่องมาเป็นเพื่อนน่ะ ไม่เป็นไรหรอก เราเต็มใจอยู่แล้ว...แล้วก็..."
"อะไรเหรอ?"
"ขอบคุณนะฮะ..."
"เอ๋...ขอบคุณอะไรเราล่ะ...?"
"ที่ไม่รังเกียจเรา...ที่เผลอทำเรื่องแบบนั้นไปน่ะฮะ"
"อะไรกัน...อย่าคิดมากซี่...ก็..."
"อะ...อะไรเหรอฮะ"
"ก็...ไม่มีเหตุผลที่เราจะต้องเกลียดรินนี่หน่า...อย่าคิดมากซี่"
............................................
"ก็...ไม่มีเหตุผลที่เราจะต้องเกลียดรินนี่หน่า..."
เราคนนี้น่ะเหรอ...
จากที่เคยถามตัวเองทุกครั้งว่า...ทำไม...
ทำไม...ทำไมถึงมีแต่คนเกลียดเรานัก...
ทำไม...ทุกคนถึงมองเราด้วยสายตาแบบนั้น...
ทำไม...ทำกับเราเหมือนอยากให้เราหายไปจากโลกนี้แบบนั้น...
ทำไม...เราเป็นคนบาปหนามากนักหรือ...
ไม่ว่าจะพยายามทำอะไรเพื่อชดใช้ความผิด...
มันก็ดูไร้ค่าสิ้นดี...ไม่ว่าอะไร...
มันก็ไม่สามารถจะทดแทนความผิดที่เราทำไปได้...
...
แต่ทำไม...ทำไมตอนนี้...ทำไมตอนนี้ถึง...
ทำไมเมย์...
ทำไมเธอถึงไม่รังเกียจเรา...
ทำไมล่ะ...ไม่เข้าใจเลย...
มีแต่เธอ...มีแต่เธอเท่านั้น...ที่...ที่...
...
ความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ภายใน...
มันเริ่มเด่นชัดขึ้นเรื่อยๆ...
เมย์...
ขอบคุณนะฮะ...
แต่ว่า...เรายังตัดใจจากเมย์อีกคนไม่ได้...
แต่ยังไงก็...ขอบคุณนะฮะ...
ผมได้แต่พยายามเก็บความรู้สึกดีๆนี้ไว้...ภายในใจ
โดยที่ไม่รู้เลยว่า...ความรู้สึกที่เก็บเอาไว้นานๆ...
กับความรู้สึกเพียงชั่ววูบ...ที่เกิดขึ้น...
มันสับสนไปหมด
มันสับสน...จนเริ่มทนไม่ไหวอีกต่อไป...
เฮ้อ...ยาวใช้ได้เลย
ไว้คราวหน้าจะมาโพสต่อ
จะเอาให้ถี่เลยช่วงนี้ หึหึหึ
อาดิโอส
