(Fic)Devil Inside Chapter VIII

เฮ้อในที่สุดก็เปิดเรียนรับน้องก็สนุกดี

ได้ไปTripกับพวกสิ่งแวดล้อมก่อนเปิดเรียนซะอีก

หลังจากที่ยุ่งๆและซื้อเน็ตใหม่มา ก็ได้ฤกษ์เขียนต่อซะที

จะบอกว่าเขียนค้างไว้ตั้งแต่เดือนที่แล้วด้วยซ้ำ

เฮ้อเด๋วจะลงให้ถี่ขึ้นละกัน...

งั้นเด๋วครั้งหน้าจะมาเล่าว่ารับน้องกับTripเป็นยังไงละกัน

Devil Inside Chapter VIII - Who...is the sinner

"อาจารย์พูดว่าอะไรนะครับ! มีเพื่อนผู้หญิงมาดูผมเมื่อตอนบ่ายเหรอ?"

"ใช่...แต่พอครูถามชื่อ เธอก็บอกว่าไม่เป็นไร ไม่ต้องบอกเธอให้รู้ก็ได้ แล้วเธอก็เดินออกไปก่อนที่อินทรชิตเค้าจะเข้ามาซักพักนึงน่ะ"

"...ใครกันนะ..." ผมได้แต่คิดในใจ...

"ใครกันน่ะ ที่จะบ้าจี้ยอมมาดูและปรนนิบัติไอ้บ้านี่ได้ทั้งบ่าย ถ้าเป็นคนหล่อๆแบบผมก็ค่อยว่าไปอย่าง"

ตุบ! หมัดลุ่นๆก็ถูกส่งไปที่ท้องของคน"หล่อ"อย่างแรง

"โอ๊ย!"

"อ้าว...เป็นไรวะ ปวดท้องเรอะ"

"ไอ้บ้า...เด๋วแกจะได้กลับไปนอนห้องพยาบาลอีกรอบ ไอ้ริน!"

"555 แก้แค้นโว้ย แก้แค้น"

หลังจากสนทนากันด้วยหมัดกันซักทีสองที เราก็ไปที่ร้านขาประจำกัน...

"อ้าวไง อาริน..."

"ดีเฮีย...ขอข้าวหมึกกระเทียมกับผัดซีอิ๊วนะ"

"ได้ๆ...รอแป๊บนะ"

ระหว่างที่รออาหารอยู่นั้น อินก็ยิงคำถามใส่ผม...

"เฮ้ย...แล้วสรุปว่า...ผู้หญิงไหนมาติดพันกับแกวะเนี่ย ถึงขนาดมาดูแลแกทั้งบ่ายเลยนะ"

"แล้วชั้นจะรู้มั้ยฟะ ชั้นเป็นคนสลบนะโว้ย"

"แล้วมันจะเป็นใครได้ล่ะ..."

"เฮ้ยๆ ไม่ต้องมาคิดแทนชั้นหรอก"

ยิ่งคิดก็ยิ่งสงสัย หรือว่าผู้หญิงคนนั้นจะเป็นเมย์...

"กำลังหวังอยู่ล่ะสิว่า...ผู้หญิงคนนั้นคือเมย์..."

จู่ๆก็มีเสียงดังขึ้นมา...ในหัว...

"แกพูดไร"

"??? ชั้นก็ถามแกว่าผู้หญิงคนนั้นคือใครเท่านั้นเอง"

"ไม่ใช่ๆ ที่พูดเมื่อกี๊น่ะ"

"ชั้นยังไม่ทันจะได้พูดไรเลย"

"!?"

"ชั้นเอง...ลืมเสียงนี้แล้วเหรอ?"

"แก!"

"เป็นไร ริน พูดกับใครอยู่วะ?"

"มะ...ไม่เป็นไร...เออ ใช่ แกกิน2จานไหวมั้ยวะ แกกินส่วนของชั้นไปเลยละกัน เด๋วชั้นเลี้ยง"

"เฮ้ย...จะบ้าเรอะ...แกยิ่งกินแกลบอยู่ จะให้ต้องมาเลี้ยงชั้นอีกได้ไง"

"...เออใช่...งั้นเด๋วชั้นไปเข้าห้องนำแป๊บนะ"

"เออๆ แล้วแต่แกเหอะ"

ผมเดินไปเข้าห้องนําเพื่อที่จะล้างหน้าล้างตาให้ตื่น...ตอนที่ล้างหน้าเสร็จนั้นเอง ในกระจกนั้น...ใบหน้าของผมก็ยิ้มขึ้นมาโดยที่ผมไม่รู้ตัว

"ไง"

"แก..."

"ดีจังนะ แกเนี่ย...ขนาดสลบก็ยังมีสาวน้อยมาดูแล ดีจริงๆเลย ไม่เหมาะกับตัวแกเอาซะเล้ย การที่มีคนมารักมาสนใจเนี่ย..."

"หยุดนะ! บอกชั้นมาว่าผู้หญิงคนนั้นคือใคร"

"ถ้าบอกไปก็หมดสนุกสิ"

"บอกมา ไม่งั้น"

ผมเงื้อมือมาจะพุ่งเข้าไปชกตัวผมอีกคน แต่ก็ไม่เป็นผล เพราะสิ่งที่มือผมชกถูกคือกระจกเงาที่กั้นกลางระหว่างผมกับเงาของผม...และมือผมก็เจ็บเพราะไปชกกับกระจกเข้าให้

"อู๊ย...ท่าจะเจ็บนะ 555"

"หนอย แก..."

"ถามจริงๆนะ...ถ้าคนที่มาดูแลแกน่ะเป็นคนอื่นแกจะรู้สึกยังไง แล้วถ้าไม่ใช่คนอื่นที่ไหน กลับเป็นคนที่แกต้องการล่ะ แกจะรู้สึกยังไง ชั้นพูดจริงๆนะ แกไม่อยากรู้หรอก"

"บอกชั้นมาเถอะ...ว่าคนๆนั้นใช่เมย์รึเปล่า"

"แล้วแกหมายถึงเมย์คนไหนล่ะ?"

"ชั้น...ไม่รู้..."

"เห็นมั้ยล่ะ...แกไม่อยากรู้หรอก เพราะถ้าแกรู้ไป มันก็ไม่มีความหมายอะไร..."

"เพราะแกไม่อยากให้ใครมายุ่งเกี่ยวกับ"คนบาป"อย่างแก จริงมั้ย?"

เปรี๊ยะ! เสียงกระจกในห้องนําแตกเป็นรอยร้าว มือของผมตอนนี้ถูกเศษกระจกอาบไปด้วยเลือด...

แต่เงาของผมก็ยังไม่รู้สึกสะทกสะท้าน...

"555 บ้ารึเปล่าวะ ชกกระจก"

แล้วมันก็ออกมาจากกระจก เข้ามาคว้าคอของผมไว้

แหมท่าทางจะเส้นประสาทจะตื้นจริงๆนะเนี่ยแค่พูดคำแทงใจดำหน่อยเดียว ก็ฟิวส์ขาดซะแล้ว

แล้วมันก็เอาหน้าเข้ามาใกล้กับหูของผม

ชั้นคงจะบอกได้เพียงแต่ว่าเป็นเมย์จริงๆนั่นแหละอ๊ะๆ แต่ว่าชั้นไม่บอกหรอกนะว่าคนไหนขืนบอกไปก็ไม่สนุกน่ะสิ 555

แก!!!

วันนี้แค่แวะมาแกล้งคุณเจ้าของเท่านั้นชั้นคงต้องไปแล้วล่ะ บ๊ายบายนะ ขอให้โชคดีนะ คุณเจ้าของบาปหนาแต่ดวงดี

แก! หยุดนะ!

ไม่ทันที่จะเรียกให้หยุดเงาของผมก็หายกลับเข้าไปในกระจกเหลือไว้เพียงเงาที่สะท้อนเห็นตัวผมตัวผมจริงๆ

เฮ้ย! ไอ้ริน เกิดไรขึ้น!

เออไม่มีไรมากหรอก

ไม่มีไรบ้านแกน่ะสิมือแกไปทำไรมาถึงโชกเลือดงั้นฟะ!

ก็แค่หกล้มหน้าที่ล้างมือแล้วไปชกโดนกระจกก็เท่านั้นเอง

เป็นคำแก้ตัวที่แม้แต่เด็กอนุบาลก็ไม่มีทางเชื่อแน่ = =

เหรอก็ดีแล้ว (มันเชื่อด้วยอะ O_O!)

ชั้นนึกว่าแกคงเกลียดหน้าตัวเองมากจนไปชกกระจกเข้านะเนี่ย

เกือบถูก แต่ได้แค่50คะแนน = =

เอาเถอะๆ เออใช่ๆ ชั้นกินส่วนของแกไปแล้วล่ะ เห็นแกไม่ยอมมาซะที มันเย็นหมด

เออเอาเถอะ

แล้วแกจะไปโรงพยาบาลมั้ย?

คงไม่อะ

จะบ้าเรอะ!

ก็ชั้นไม่มีตังค์ทำแผลนี่หว่า!

เฮ้ยไม่ทำแผล เด๋วบาดทะยักกินก็ตายกันพอดี!

แค่นี้ไม่ตายหรอก ชั้นมันหนังหนา เอ้ย! หนังเหนียวอยู่แล้ว

ไม่ได้!

ชั้นไม่ไป!

แต่แกต้องไป!

ทะเลาะกันไปซักพัก ก็มีเสียงๆนึงที่ดังขึ้นมาขัด

นี่! ริน

เมย์เมย์คนนั้นทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่

เมย์

ทำไมถึงทะเลาะกันล่ะ ว้าย! มือเธอไปโดนอะไรมาน่ะ!

มะเอ่อไม่มีไรมากหรอก

ไม่มีไรมากอะไรเนี่ย มา! เด๋วชั้นจะให้พ่อชั้นพาไปโรงพยาบาล

มะไม่ต้อง

แต่ถ้าเธอไม่ไป

อย่าอย่ายุ่งกับชั้น!

มะเมื่อกี๊ผมพูดอะไรออกไป! แก!เจ้าเงาบ้าเอ๊ย

อะไร ชั้นยังไม่ได้ทำไรเลยนะ สิ่งที่พูดออกไปก็คือสิ่งที่มาจากตัวแกเองต่างหาก ทีนี้รู้แล้วรึยังล่ะ เจ้าคนบาป

เมย์หน้าซีดคงเป็นเพราะตกใจกับสิ่งที่ผมพูด

ขะ ขอโทษนะเรายุ่งกับรินมากไปเหรอ

มะไม่ใช่เราต่างหากที่ต้องขอโทษเมย์

หืม?

เราขอติดรถพ่อเมย์ไปโรงพยาบาลหน่อยได้มั้ย

อะอืม งั้นแป๊บนะ

อ้าว เป็นไรไปล่ะเนี่ย ตะกี๊ยังปฏิเสธเสียงแข็ง พอเจอผู้หญิงปั๊บ อ่อนลงไปเลยนะ

จะยังไงก็เถอะ ยังไงแกก็ต้องไปด้วย

อ้าว ทำไมฟะ

ถ้าแกไม่ไปด้วย แล้วชั้นจะเอาเงินใครไปจ่ายค่าหมอเล่า

อะอะไรนะ! หนอย

ถือว่าช่วยชั้นหน่อยเถอะ

เออๆ เอาวะ แต่ครั้งหน้า แกเลี้ยงข้าวชั้นไปจนกว่าหนี้จะใช้หมดละกัน

เออๆ เอาไงก็ได้ ไปเหอะ เมย์มาแล้วเด๋วชั้นจะเสียเลือดตายซะก่อนบาดทะยักกินตาย

อืม ไปกันเถอะ!

"ที่ยอมเธอก็เพราะกลัวกลัวในสิ่งที่ตนเองพูดออกไปรู้สึกถึงบาปที่แล่นเข้าไปในหัวใจทำไมเราถึงพูดแบบนั้นออกไปจริงสินะเจ้าเงานั่นก็เป็นเพียงข้ออ้างที่เรามักจะอ้างเวลาที่สิ่งแปลกๆที่เกิดขึ้นเท่านั้นสิ่งที่เกิดขึ้นยิ่งทำให้กลัวกลัวที่จะยอมรับว่าความจริงแล้วคนบาปนั้นก็คือผมผมเองที่ทำให้เธอแตกสลายไปผมคนบาปคนนี้..."

อาดิโอส