สิ้นหวังแล้ว!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
สิ้นหวังกับความมึนของตัวเอง...
ถอยรถไปชนมอเตอร์ไซค์ซะงั้น = ="
ยังดีที่ไม่มีคนนั่ง แค่จอดไว้...
แต่ก็ทำให้เสียเวลาไปหลาย...เพราะประกัน...
แต่ก็ทำให้ได้รู้ว่าเรียกประกันเค้าทำกันยังไง...
เหอๆๆ
ที่ยังไม่เครียดก็เพราะว่าช่วงนี้ไม่มีปัญหาอะไรอย่างอื่นล่ะมั้ง
ถ้าจะมีก็คงเป็นความน่าเบื่อ...
ไม่ค่อยมีเรียนเลย ก็เทอมสุดท้ายนี่นะ...
แต่ก็ยังอุตส่าห์ลงเรียนEngไปตัว ญี่ปุ่นไปตัว...
ญี่ปุ่นนี่ความจริงสามารถเรียนตัวที่2ได้เลยเพราะสอบผ่าน...
แต่ด๊านนนนนนลงไม่ได้ ก็เลยต้องลงตั้งแต่ตัวแรก...
ก็ดี ได้กลับไปเรียนพื้นฐานอีกรอบ...
(ความจริงที่ไม่ดร็อปไปก็เพราะอาจารย์ที่สอนน่าร้ากกกกกกกกกกสุดๆต่างหาก แหะๆ :P)
ช่วงนี้ก็ปวดหัวกะโปรเจค...
ชีวิตยังกะวงจรอุบาทว์...
นอน เรียน ทำแล็บ เล่นเกม 555555555
เฮ้อ...เทอมสุดท้าย...
ขอสบายๆหน่อยละกัน...
เมื่อคิดว่าต้องออกไปทำงานแล้วนี่มัน...
= ="""""""""""""""""""""
ช่างอยากเรียนอยู่อย่างนี้ไปตลอดจริงๆ
เฮ้อ...
สิ้นหวังแล้วววววววววว!!!!!!!!!!
สิ้นหวังกับชีวิต...
ไม่อยากทำงาน...
แต่ก็ไม่อยากเรียน...
อยากนอนอยู่บ้านแล้วได้ตังค์อะ 5555555555
เฮ้อ...
ด้วยความว่าฟิคเก่ายังไม่จบ...
จะเขียนฟิคใหม่แล้ว...
พอดีอยากเขียนฟิคคู่นี้มาก...
เป็นคู่ที่ดาร์คได้ใจคนเขียนมากมาย...
ส่งเข้าประกวดโดยSoul Eater...
ลองอ่านดูละกัน...
-------------------------------------------------------
Soul Eater Fanfic - What is Love? (Prof.Stein X Medusa)
"ชั้นน่ะ...รักคุณนะ..."
ฉึก!!!!!!!!
เสียงของเคียวที่เสียบร่างที่ถูกฟันจนเหลือแต่ตัวของหญิงสาว...
เลือดสีแดงสดที่ไหลทะลักออกมา...
พร้อมกับคำว่ารัก...แล้วก็เสียงของชายเจ้าของเคียวที่เสียบร่างเธออยู่นั้นพูดออกมา...
"รักงั้นเหรอ..."
"เธอก็น่าจะรู้...ถ้าเธอเป็นคนประเภทเดียวกับชั้นล่ะก็...คนอย่างพวกเราน่ะ..."
แต่ท่าทางหญิงสาวคงจะไม่สามารถได้ยินอีกต่อไป...
"ไม่รู้จักสิ่งที่เรียกว่าความรักหรอก..."
..........................................
"ศาสตราจารย์สไตน์คะ..."
เสียงของเด็กหญิงที่เรียกเขาอยู่ทำให้เขาสะดุ้งขึ้นมาจากความคิด...
"อะ...มากะงั้นเหรอ...มีธุระอะไรกับชั้นงั้นเหรอ..."
"เอ่อ...ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่อยากจะถามว่าคุณครู...ไม่สิ...แม่มดเมดูซ่าตายแล้วใช่มั้ยคะ..."
"นั่นสินะ...ก็น่าที่จะเป็นแบบนั้นน่ะนะ...ก็ชั้นน่ะ..."
เสียงของเธอคนนั้นที่ดังก้องอยู่ในหัววนไปวนมาก็ได้ดังขึ้นมาอีกครั้ง...
"ชั้นน่ะ...รักคุณนะ..."
เขาถึงกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่...
"รัก...งั้นเหรอ..."
"เอ๋...อาจารย์พูดว่าอะไรเหรอคะ"
"อะ...เฮ้อ...ไม่มีอะไรหรอก..."
"หรือว่า...อาจารย์จะมีความรักคะ!?!?!?"
"เหรอ...นั่นสินะ...อาจจะใช่ก็ได้...อืม..........."
เด็กสาวจ้องมองอาจารย์ด้วยความตกใจปนสงสัย...
"ว่าแต่อาจารย์คะ..."
"หืม...มีอะไรเหรอ...???"
"อืม ก็ไม่ใช่ว่าอะไรหรอกค่ะ...แค่สงสัยว่า..."
"ว่า?"
"ทำไมอาจารย์ถึงมาอยู่ในห้องพยาบาลคะ..."
"หืม...นั่นสินะ...ก็แค่มาหาข้อมูลที่เมดูซ่าอาจจะทิ้งไว้ก็แค่นั้นล่ะมั้ง...อีกอย่าง...ตอนนี้ครูห้องพยาบาลก็ไม่มีด้วย ชั้นมารับทำแทนดีมั้ยน้า..."
"เอ่อ...ก็ดีอยู่หรอกค่ะ...แต่หนูกลัวว่าอาจารย์จะเห็นคนไข้เป็นตัวอย่างในการทดลองไปน่ะสิคะ..."
"อ้อ...นั่นสิ...อาจจะทำจริงๆก็ได้นะ...ฮะฮะฮะ"
เสียงหัวเราะที่ออกมาทำให้มากะเหงื่อแตก = ="
"อะ เอ่อ ความจริงหนูก็ปวดหัวนิดหน่อยแต่ว่า...ดีขึ้นแล้วล่ะค่ะ...งั้นหนูไปก่อนนะคะ..."
"อืม..."
ประตูห้องพยาบาลที่ปิดลง...พร้อมกับเสียงๆหนึ่งที่ดังขึ้นมา...
"น่ารักดีจริงๆนะ...เด็กคนนั้นน่ะ..."
สิ่งที่สไตน์เห็นทำให้เขาแปลกใจ...เพราะเจ้าของเสียงคือคนที่น่าจะตายไปแล้ว...
"เธอ...ยังไม่ตายงั้นเหรอ..."
"แหม...ศาสตราจารย์สไตน์นี่ใจร้ายจังเลยนะคะ....พูดจาแบบนี้น่ะ จะทำให้ผู้หญิงไม่พอใจเอาง่ายๆนะ..."
"นั่นสินะ...ชั้นก็แค่สงสัย...ขอโทษด้วยละกัน"
"แต่คุณก็พูดอะไรไม่ผิดหรอก...หึหึ"
"งั้น...เธอที่ยืนอยู่ตรงนี้คืออะไรกันล่ะ...อย่าบอกนะว่า...เป็นวิญญานยังไม่ไปสู่สุขคติน่ะ..."
"แหม ใจร้ายจังนะคะ...หาว่าเป็นวิญญานยังงี้เนี่ย..."
"งั้น...คิดซะว่าผมถามละกัน...คุณครูเมดูซ่า..."
หญิงสาวผมทองสั้นในชุดดำและเสื้อกาวน์สีขาวนั้นยิ้มอย่างมีเล่ห์สนัย...
"นั่นสิ...ชั้นเป็นอะไรกันน้า...ถ้าจะพูดให้ถูกล่ะก็...ชั้นมาจากไหนกันน้า..."
"ถ้าไม่มีธุระอะไรก็ไปซะเถอะ...ชั้นไม่ใช่คนที่จะมาสนทนากับอะไรที่มันอยู่เหนือวิทยาศาสตร์มากซักเท่าไหร่..."
"แหม ใจร้ายจังเลยนะคะ อาจารย์สไตน์ ทีตอนที่ฆ่าชั้น...เห็นทำหน้าสนุกกว่านี้ตั้งเยอะนะคะ"
คำพูดของเธอทำให้เขาต้องชายตามามอง...
"นั่นสินะ...นี่คงเป้นผลจากคลื่นวิญญานแห่งความบ้าคลั่งปล่อยออกมาสินะ..."
"แหม...ใจร้ายอีกแล้วนะคะ...งั้นจะบอกให้ก็ได้...ชั้นน่ะเป็นส่วนหนึ่งของคุณไงล่ะ..."
"............เสียใจด้วยนะ ชั้นไม่ใช่คนใจกว้างขนาดจะให้แม่มดมาอยู่ในร่างชั้นหรอก..."
"แหม นั่นสินะ...ชั้นไม่ได้อยากที่จะอยู่หรอก...มันเป็นความต้องการของคุณเอง..."
"งั้นเหรอ...เป้นเหตุผลที่ฟังดูเข้าท่าดีนี่ แล้วชั้นต้องการจะให้เธออยู่เพื่ออะไรกันล่ะ..."
"เฮ้อ...คนอย่างคุณเนี่ยน้า...คิดจะปล่อยให้ผู้หญิงต้องพูดคำพูดน่าอายแบบนี้ตลอดเลยเหรอ..."
"หมายความว่ายังไง?"
"ก็แหม ใครจะกล้าพูดบ่อยๆล่ะ...ว่า...ชั้นรักคุณน่ะ..."
"ฮะฮะฮะ...เป็นมุขที่ตลกดีนะ...ความรักงั้นเหรอ...ชั้นเคยบอกแล้วไงว่า..."
ก่อนที่คำพูดของเขาจะได้พูดจบ เธอก็ได้ปรากฏต่อหน้าเขา...ใกล้เสียจนได้ยินเสียงลมหายใจ...
"งั้น...ความรักของคุณคืออะไรกันล่ะคะ...ศาสตราจารย์สไตน์..."
ก่อนที่เขาจะได้ทำอะไร...ริมฝีปากของทั้งสองก็ได้สัมผัสกันไปซะแล้ว...
ก่อนที่เธอจะถอนริมฝีปากออกมา...อย่างเชื่องช้า...
"เรามาต่อจากเรื่องในปาร์ตี้กันดีมั้ยคะ...ศาสตราจารย์สไตน์"
"..."
แล้วเขาก้ยิ้มขึ้นมาด้วยรอยยิ้มที่ดูน่ากลัว...
"นั่นสินะ..."
--------------------------------------------
To be continued...
พอแค่นี้ดีกว่า เด๋วจะโดนคลื่นความบ้าคลั่งกลืนเข้าไปด้วย
เหอๆๆๆๆๆๆๆๆ
ไปก่อนล่ะ
อาดิโอส
